Mutlu değilim Küçük Hanım

biliyorum hayatım ! sana çocuk derken kendim çocukluklar yaptım !
fevri davranışlar , agresif davranışlar sergiledim.
sana küçük bir çocuk gibi yaklaşmam gerekirken!
aslında ben çevirdim cehenneme ikimizin hayatını !
senden beklerken ; hayatım'la başla cümlelerine derken , ben söylemedim.
ben ayrıldım. sen geldin. ben ayrıldım , sen geldin. ben ayrıldım , sen yine geldin.
olmaz bu ilişki dedim , yürümez, seninle yürümez bu ilişki dedim.
bizi bitirme dedin. Söz veriyorum düzeleceğim dedin.
Defalarca....
İnandım...
Kandım...
Seni senden çok sevmeye başladım...
Üstüme geldin. beni yargılama dedim.
Hiç mi konuşmayacağım ? hiç mi senin hakkında bir şey söylemeyeceğim dedin?
tabii ki söyleyeceksin. tabii ki yargılayacaksın . tabii ki beni uyaracaksın.
ama hayatım'la başlayarak dedim.
surat yapmadan , fevri çıkışların olmadan.
oratada gerçekten bir problem olsa yemin ederim sana susacağım. ama problem yokken tavırla yaklaşımların , yargılamaların , insanı sinirlendiren noktalar oldu.
Her zaman başkalarını önüme sürdün.
Onun sevgilisi ses çıkartmıyor , bunun eşi böyle yapıyor.
İnsanların melek haline , ancak ve ancak melek olarak ulaşabilirsin.
Evet , bir çok konuda seninle iyi anlaşıyorduk.
Ortak noktalarımız çok fazlaydı.
Birlikte hareket etmekten inanılmaz keyif alıyordum.
Ama olmadı.
Hatlalıyım.
Haksızım.
Fayda etmese de  perişanım.
Üzgünüm küçük hanım,
her şey çok güzel olacak derken , mahvettim, mahvettik.
Gerek çok konuşarak , gerek fevri çıkışlar yaparak , gerek saygısızlaşarak.
Üzgünüm Küçük Hanım.
Benimle birlikte bu tabir yok olup gidecek.
Kimselere söyleyemeyeceğim artık .
Ne bebeğim , ne biriciğim , ne aşkım , ne de küçük hanım.
Benim sayemde bitti küçük hanım.
İstemedim. Ayrılmaz istemedim.
Mutlu değilim.
Mutsuzum.